اندوه را پایانی نیست و مرگ را نشانه ای . چراغ عمر سینا و همسرش در یک حادثه رانندگی به خاموشی گرائید .... "گیلک بمنی " ُ این جمله ای بود که دل نوشته های سینا بدان ختم می شد . هنوز هم نبودش را باور نمی کنم. لحن صمیمانه صدایش و لبخند همیشگی اش را هرگز از یاد نخواهیم برد .

تا چند ساعت دیگر این گیله مرد پرعطوفت و فرهیخته را تا آغوش خاک بدرقه خواهیم کرد. مرگ سینا را به خانواده محترم  دوستانش  جامعه ادبی و فرهنگی گیلان و تمامی وبلاگ نویسان زبان مادری تسلیت عرض می کنم. مزارش نورانی . 

" گوده ُ ئخر مییت قبره دورین خو کفنه گازاپیچی  جووون مرکی دکفه "

فئیزه

تی قبره مئن

أؤ دره جؤن

 

می چوم أرسو

تی چومؤن

خؤ دره جؤن

 

دولوسأچه وارشه بوغصه نیأ

أسومؤنه سر مئن تؤ دره جؤن

چی بگوم تأ پیله گل

چی بگوم تأ کی تی خندأ نگنی ؟

....گأزأپیچ تی کفنه ، جؤنه برأ

پور زمأته لؤمه مئن

جووؤن مرکی دأبأبؤ

هر چی مردأک ایسأبو

رأشی مئن

قولدؤنه مئن

مرکه أمرأ خؤأبؤ

... بمیرم تی چومؤنه تاسیونه ره

تا وأگودی تی قشنگه چومؤنه

تی سیا رو

شؤأ بؤ

 

.... گأزأپیچ تی کفنه جؤنه برأ

تی پسی

أمونأنی شؤنینیم

نیه باور کی تو نیسأی و بوشؤی

نیه باور کی ده خا نقل نوگؤی.....

 

یعنی تا ابد ده خنده نوکونی؟

یعنی تو ، ده أمره شعر نوخؤنی؟

وختی نَیسی

کی خأ ایشتؤ بدی

 هر رو زأکؤنه:

" ایلاهی همشک گیلک بومؤنی " ؟

"دورک"