زومُسسُن بوشُ ، وَهَار بوما ، امَّا تَارکینَا هیتُ هَنَّ ، دولوسَئچه دَمَُن هَنَّئد..ایننِی ا َمی شرُ و ا َمی وَرُ فاندئریم … کو کولاتن و آسومون و طبیعت  نَگومُ !! ، ایننِی امره فَائاندِریم ا َمی گودُ، ا َمی دور و دیمه  آدمئون .. خُب دینمی کی هَمُّه جیگَه هَنَّئد … تَارکینَا ، اَمی نیرِ  ُو فینگَئره مِئن ، دولوسَئچه دَمُن ، ا ََمی دیلِ مِئن .

عَید هوشی چی وَاس ِ ؟ … ای چَر چَرُن  چی وَاس ِ ؟

ئَخر اینِ وَاس ِ کی ا َمَرُ بزنیم بِ هَچی هووش بُئن ُ نودُنسَن .پس عَیدُ  تََوریک گوم ُ! نََاویلَ  او خَلقی کی اینِه ایمرو جَه اینه دیرو بَت تر و سِه تر بَبی ِ ، چی بِ هووشی و عَید مُووارَکی !!

 دارُن ُ وَشُن خوشُن ِ تی تی زِئنُ و زوپَّه زِئن ِ وَاسی ا َمی هووشی ِ نَخَئدُ .چی ا َمو بَیسیم چی نَیسیم طَبیعت خو کارَ کونُ .

او زَمَئتُ وَا جیشن گیتن کی ا َمو ا َدمئون ، کَس ب کَس جَه دیرین، جَه ا َمی وُوجیدِ جُولفیاجی زوپَّه بَزَنیمُ تی تی بَکونیمُ وُشکَفیم   … صولحِ تی تی ، دَس بَرَاری تی تی ، شُوعور و ا َگاهی تی تی.. ا َبَدیَّتِ تی تی ……. نَاوَیلَ  نَ  عَیدِ مئن ، بَلکی هَمَشَگ ، کُتِ جوفه مِئنِ تی تی ، پیر پیراچئنه شه !

تو ، می مورسُن .. مو تی مورسُن …............ بِختَیرن چیکِ چِئنُه کَس ب کَس رُ ناجه بدئریم.هیتُ کی ا َزِ دَارُن وَشکنِئرد  ، بیِه مونُ و تونَانی وُشکَشفیم . ا َزِ دار مورسُن ، بولند و ویریسَ .

 ترجمه ی فارسی :

زمستان رفت ، بهار آمد . اما تاریکی همچنان پابرجاست ، لحظه های یخ بسته هنوز هستند . کمی به دور و برمان نگاه کنیم..منظورم کوهها و دامنه ها و آسمان و طبیعت نیست !! کمی به خودمان نگاه کنیم ( تعمق کنیم ) ، به خانواده مان به آدمهای اطرافمان …خوب خواهیم دید که همه جا حضور دارن ، تاریکی در مغز و اندیشه ی ما و لحظه های یخ بسته در دلهای ما.

خوشی عید برای چیست ؟… این جشن و هلهله برای چیست ؟ اگر بدین خاطر است که خود را به شادیهای بی بنیان و نادانی  سرگرم سازیم ، پس عید را تبریک می گویم ! وگرنه خَلقی که امروزش بدتر و سیاهتر از دیروز است را، چه به خوشی و تبریک عید . درختان و گیاهان برای شکوفه دادن و جوانه زدنشان ، از خوشی ما بی نیازند .چه ما باشیم و چه نباشیم ، طبیعت کار خود می کند ! .

باید جشن گرفت آن زمانی را که ما آدمها ، با هم ، از درون از اعماق وجودمان جوانه بزنیم و غنچه دهیم و سرشار از شکوفه شویم…شکوفه ی صلح ، شکوفه ی دوستی ، شکوفه ی شعور و آگاهی….شکوفه ی ابدیّت . وگرنه ، نه تنها در زمان عید بلکه همیشه ، غنچه ی داخل جیب کت محکوم به پژمردن است.

تو چون من ، من هم  چون تو  ،…. بهترین چیزها را

برای یکدیگر آرزو داشته باشیم. همین طور که درختان آزاد در حال شکوفا شدنند. بیا من و تو نیز بشکفیم. چون درخت آزاد ، بلند و افراشته .

بهرام کریمی

اول روز جه پنجیک ۱۵۸۳